Recensies

Over De vleesgeworden bescheidenheid meldde:
NRC: ‘soepele liedjes vol snijdende zinnen, gegoten in een gave tokkelmelodie.’
de Volkskrant: ‘Er valt ondanks de bezuinigingen nog genoeg te lachen in de twaalfde theatersolo van Van Merwijk…mooie liedjes van Van Merwijk, gekenmerkt door hun eenvoudige melodieën en verfijnde teksten.’
De Telegraaf: ‘spitsvondig rijmende liedjes: over een eigentijdse asfaltcowboy, over de tanende invloed van het sterke geslacht of over zijn eigen bescheiden plaats in de schepping.’
Cabaretmagazine.nl: ‘masterclass bezuinigen…het sterke aan De vleesgeworden bescheidenheid is de onderbouwing van provocerende en ongebruikelijke standpunten. Van Merwijk maakt wat recht(s) is krom en vervolgens weer recht.’ 
Hetlied.nl: ‘amusant(s) en inhoudelijk(s)…Linkse columns en rake liedjes.’

Over Le Big Bazar schreef:
het Parool: ‘de maestro zelf lijkt van iedere minuut te genieten. Le Big Bazar is geen gewone Van Merwijk. Af en toe pakt Van Merwijk zijn leesbril uit de koker om toch even een column voor te lezen. Met zijn typerende combinatie van ver doorgetrokken zelfspot en haarscherpe analyses schept hij gedurende de avond een beeld van de kunstsector in Nederland.’ 
GPD: ‘Genotvolle zelfspot, vrolijk cynisme, waarachtige woordenkunst, wijze mijmeringen - Van Merwijk heeft het allemaal in huis. En hij brengt het met een vanzelfsprekendheid die aan grote jongens voorbehouden is.’
Over de cd- en dvdbox Van Merwijks Viervuldigheid schreef De Telegraaf: ‘Dat werd De Laarsbenen 1, een intieme, akoestische cd die inderdaad de sfeer van Lou Reed en Dylan in de jaren ’70 ademt. Dat Van Merwijk zich liet inspireren door Amerikaanse folk en blues mag duidelijk zijn. Bekende nummers als het leven is kut en Ga toch lekker dood krijgen meer reliëf met Le Big Bazar.’ 


Over Dat moet meneer Van Merwijk nodig zeggen schreef (nominatie POELIFINARIO 2010):
Cultureel persbureau: ‘Van Merwijk voegt in deze voorstelling alle elementen samen waarmee cabaret zo’n leuke vorm van podiumkunst wordt: muziek, zang, poëzie, verhalen, mijmeringen, bijtend cynisme, zelfspot, romantiek en (uiteraard intelligente) humor. Liedjes in kwaliteit groots.’
de Volkskrant: ‘keurig rijmende teksten die beurtelings bol staan van romantische warmte en bijtend cynisme.’
De Telegraaf: ‘Ook briljant: Kwartet. Van Merwijk…nog altijd een belofte’
NRC (Next): ‘…goede, gekwelde grappen en talloze prachtliedjes’
GPD: ‘…humoristische monologen. Afgewisseld met sterke liedjes.’


Over Graag meneer Van Merwijk! schreef: 
AD: 'Zijn liedjes, van oudsher zijn handelsmerk, zijn pareltjes. …Van Merwijk combineert prikkeldraad met pure poëzie. Het maakt Graag meneer Van Merwijk tot een memorabele voorstelling in een al even indrukwekkend oeuvre.' 
De Telegraaf: 
'…voorstelling met prachtige liedjes, scherpe teksten en zelfspot. De cabaretier kan zeker nog een programma of tien zo door.'
NRC: 'Tussen het vrolijke venijn dat zijn handelsmerk is geworden, schitteren nu ook een teer liefdesliedje en een weemoedig chanson…Het zijn de klaaglijke kwinkslagen van een cabaretier met dwarse standpunten, een erudiet idioom, een hoogst origineel soort logica en een hang naar zelfingenomenheid met komische gevolgen.' 
GPD: '…opnieuw imponeren - naast zijn scherpe en cynische kijk op de wereld – zijn liedteksten. Van Merwijk vindt altijd weer uiterst originele invalshoeken om te bezingen wat hem raakt en wat hem lief is. Daarvoor moet de pet na twintig jaar maar eens eerbiedig af.'

In april 2006 ontving Jeroen de Annie M.G. Schmidtprijs 2005 - de prijs voor het beste theaterlied - voor zijn lied Dat vinden jongens leuk.
Uit het juryrapport: "Hij heeft het allemaal wel in zijn vingers en bovendien is hij, gezegend met een groot gevoel voor humor en timing, een perfecte vertolker van zijn eigen teksten. Hij vindt zijn liedjes belangrijk, dat merk je. Bovendien bewijst hij de wetten van het klassieke cabaretlied goed te kennen. De jury, dit jaar bestaande uit Martine Bijl, Jacques Klöters, Rinske Wels, Robert Jan Stips en Frits Spits, had dit jaar zin om eens zo'n echt klassiek cabaretlied te bekronen. De man (,,,) maakt dat echte cabaret. Hij gaat zijn eigenzinnige eigen gang met een heel persoonlijk, intelligent, verrassend, soms schokkend maar zeer betrokken programma. Door niets en niemand laat hij zich van de wijs brengen. Hij is geen man van concessies. Gelukkig, ze zijn er nog." Lees het volledige juryrapport op de site van het Amsterdams Kleinkunst Festival: www.amsterdams-kleinkunst-festival.nl

De pers over Dat kunnen alleen de héle groten: 

GPD: "Ook met Dat kunnen alleen de héle groten is de Utrechtse cabaretier, tekstschrijver en kunstschilder er in geslaagd cabaret te maken, zoals cabaret is bedoeld: scherp, venijnig, uitdagend, bij vlagen uitermate geestig, soms ontroerend en taalvaardig als (bijna) geen ander. Superieure ironie is al vijftien jaar een van zijn handelsmerken." 

Algemeen Dagblad: "Daarmee distantieert hij zich van het genre (cabaret red.) waarin hij een heel grote is geworden." 

de Telegraaf: "doet hij gewoon waar hij goed in is: rake woordgrappen, scherpe politieke commentaren, cynische nummers en liefdesliedjes" 

de Volkskrant: "...een goed en bloedmooi lied waarmee Van Merwijk maar weer eens aantoont hoe goed en veelzijdig hij is als tekstschrijver" 

NRC: "Zo is Dat kunnen alleen de héle groten...niet alleen een staaltje sardonisch cabaret, maar ook een ode aan alles wat mooi is." 

Trouw: "die conferences doen aan Toon Hermans denken...het gemak, de rust en de herhalingen. De tegenstelling is er ook...anders dan bij Hermans is de inhoud meer dan vilein, spottend én actueel...de liedjes onderstrepen het vakmanschap van de tekstschrijver."

De pers over Ik ben blij dat ik mezelf niet ben:

de Volkskrant: "De liedjes zijn sublieme plaagstootjes, stuk voor stuk hoogtepunten...een prachtig programma met vlijmscherpe, geëngageerde conferences."

Het Algemeen Dagblad: "Van Merwijk is een cabaretier in de ware zin van het woord.. Zijn teksten zijn trefzeker, zijn liedjes hilarisch met gevoel voor taal en poëzie."

de Telegraaf: "vlijmscherpe en geestige liedjes in dat typische Van Merwijk-idioom, venijnige brokjes conference."

Utrechts Nieuwsblad: 'bloedvorm...meester in het uitermate geestig verwoorden van de lulligste, zwartgalligste gedachtes...met dit programma heeft hij zichzelf toch weer overtroffen."