Recensies

De pers over Heimwee naar de Hemel:
De Volkskrant: ‘Meeslepende ode aan de doden. melancholie…vergankelijkheid… humor…spannende begeleidingsinvalshoeken…Van Roozendaal en De Munnik vormen een ijzersterk koppel, dat elkaar mooi aanvult…Hier wordt de muzikale liefde bedreven.’
Lied.nl: ‘Het zijn de vertolkers Van Roozendaal en De Munnik zelf, die schitteren in deze voorstelling. Met weergaloze uitvoeringen, laten zij de beste teksten en mooiste muziek voor zich spreken en brengen zo ode aan de doden.’
NRC: ‘Het is een avond om aan te bevelen… Wat mij opviel was dat de versie van Van Roozendaal en De Munnik de vergelijking met het origineel glansrijk doorstond…’
Cabaretmagazine.nl: ‘Geen duo is geschikter dan Van Roozendaal en De Munnik om overleden zangers te bejubelen. De akoestiek van De Duif is geweldig, waardoor zowel het piano- als het gitaarspel fenomenaal klinkt. Om nog maar te zwijgen van de stemmen van de heren cabaretiers zelf. De Munniks diepe stem galmt zuiver door de kerk, terwijl Van Roozendaal juist doorleefd en grillig klinkt.’

Over Zonder Vrienden schreef:
de Volkskrant: ‘Nadruk op het vrolijk deprimerende lied, waarin de schrammen en littekens op de menselijke ziel worden bezongen. Van Roozendaal kan met zijn inktzwarte pen de nutteloosheid van het bestaan feilloos beschrijven. Met een stem waar de liefde en soms de wanhoop vanaf druipt en expressionistisch pianospel. Bonus: innemende stand-up comedian. Deze fijnzinnig-overweldigende soloronde is een niet te missen parel aan de Roozendaal-kroon.’

Over Maarten van Roozendaal en noem het maar vrienden schreef de pers:
Trouw: ‘…wat komt het kleinkunstrepertoire van Van Roozendaal ongelooflijk goed tot zijn recht in deze popbezetting! Eigenlijk is het een programma vol hoogtepunten. Maarten van Roozendaal en noem het maar vrienden is hét theaterconcert dat je dit seizoen moet zien.’
de Volkskrant: ‘De muzikanten zijn perfect op elkaar ingespeeld en jammen met een losheid alsof ze het ter plekke bedenken. Muzikaal is het geraffineerd.’
GPD: ‘…is het resultaat regelmatig verrassend, soms zelfs weergaloos….van grote klasse, vooral omdat het zo subtiel is. Van Roozendaals vrienden weten hoe je doseert, hoe je een nummer opbouwt en hoe je met weinig veel teweeg kunt brengen. Bovendien bewijst Van Roozendaal zich hier weer als de geweldige zanger die hij is.’ 
Het Parool: ‘…verfrissend om het oeuvre van Van Roozendaal eens op een andere manier te horen.’
De Telegraaf: ‘…er valt veel, heel veel te genieten bij Maarten en zijn vrienden.’ 
De Gitarist: ‘een weergaloos muzikaal programma’
Cabaretmagazine: ‘Maarten van Roozendaal zingt het publiek plat, pompt het weer op om het vervolgens te vernietigen. Met kippenvel over het hele lichaam en verlangen naar meer verlaat ik de zaal.’
NRC (over de gelijknamige cd): ‘Deze vijfmansgroep schept een bedding waarin Van Roozendaals gruizige zang des te beter tot zijn recht komt. En opnieuw excelleert hij in liedjes die niemand anders schrijft.’


Over HET WILDE WESTEN schreef de pers: 
De Telegraaf: 'Zijn liedjes zijn ook nu weer doorspekt van de melancholie, humor en zelfspot, iedere zin weldoordacht, inhoudelijk en poëtisch. Het lukt hem hoogtepunt op hoogtepunt te stapelen. Het oogt ontspannen en losjes wat de drie mannen staan te doen, maar wat klinkt het goed. Maarten van Roozendaal charmeert, ontroert, maakt aan het lachen en zet aan het denken. Hij snijdt met dit programma dwars door de ziel.' 

de Volkskrant: 'Rake nummers en subtiele melodieën nieuw hoogtepunt in Van Roozendaals oeuvre. De chansonnier weet zijn publiek anderhalf uur lang op te tillen en niet meer los te laten. Muzikaal zit het weer geramd…een van de mooiste stemmen van de lage landen: donker als het moet, breekbaar als het kan. Hij schrijft geraffineerde melodieën met arrangementen die nog lang naklinken in het hoofd, geholpen door zijn begeleiders Egon Kracht en Marcel de Groot. De Groot krijgt het op zijn elektrische gitaar voor elkaar om fijnzinnig en toch spannend te spelen, en ook Kracht kleurt nooit keurig binnen de lijntjes. Het plezier spat van het drietal af. Ook tekstueel klopt ieder lied.'

GPD: '...krachtige, kernachtige liederen. Van Roozendaal, bassist Egon Kracht en gitarist Marcel de Groot brengen je in een prettige verwarring, omdat de uitmuntende muziek en de teksten vaak twee totaal verschillende gevoelens oproepen.' 

Trouw: 'confrontatie met humor en gevoel…Tussen de bitterkomische constateringen over onze beschaving door zijn er parels van liedjes te horen…' 

NRC: 'Americana…zet de toon in de voorstelling. Mede dankzij zijn vaste begeleiders: de fijnzinnige (en soms ook fiks freakende ) gitarist Marcel de Groot en de met grote precisie plukkende contrabassist Egon Kracht, die af en toe ook mooi romig meezingen…harmoniëren ze gedrieën zo welluidend…(over muziek en cabaret, red.)...biedt van beide het beste.'


Over BARMHART (nominatie Poelifinario 2006) schreven de kranten:

Trouw: '...weer vol bijzonder mooie liedjes... Van Roozendaal heeft de gave om rechtstreeks je hart in te zingen.'

de Telegraaf: 'Barmhart staat als een huis'

de Volkskrant: 'allemaal hoogtepunten...tekstueel zijn de liederen , als vanouds, superieur en muzikaal zorgen Kracht en De Groot voor een heerlijke variatie.'

GPD: 'Je kunt stellen dat dit het beste is dat Van Roozendaal tot nu toe in zijn loopbaan heeft gemaakt, maar tegelijk doet die lof dat voorgaande werk - onbedoeld - te kort. Dat was ook al zo goed..."Want dit is mooi, mooi, om te janken zo mooi." Dat komt niet in de laatste plaats door arrangementen van Egon Kracht, melodieuzer dan voorheen. De Groot... is in Barmhart een enorme verrijking voor het nieuwe werk.'

NRC: '...een stap naar een nieuwe fase in zijn repertoire - en die maakt nieuwsgierig.'

De pers over Maarten van Roozendaal verzamelt werk:

Utrechts Nieuwsblad (Ruud Buurman): 'Voor in het boek (Red Mij Niet red.) staat zijn motto: "Het leven heeft geen zin, maar ik toevallig wel". Over het eerste deel valt te twisten, aan het tweede deel van dit motto kan geen kunstliefhebber na zes theaterprogramma's nog tornen.' 

de Volkskrant (Patrick van den Hanenberg): '...Van Roozendaal in topvorm. Zo arrogant als de pest en vreselijk kwetsbaar. Als je die tegenstrijdigheid mooi kunt verwoorden, ben je een hele grote. Dat was Brel, dat is Van Roozendaal...meesterlijk theaterconcert met band...al snel blijkt de band voor pure meerwaarde te zorgen. De energie die Egon Kracht in de arrangementen heeft gestoken betaalt zich dubbel en dwars uit... De Groot stelt zich dienstbaar op, maar met zoveel flair en kwaliteit, dat Van Roozendaal verder omhoog wordt geduwd.'

de Volkskrant (Alexander Nijeboer): '...een voorstelling die wat betreft kracht, intensiteit en schoonheid nauwelijks te overtreffen valt.'

Over zijn vorige programma Tijdelijk Tekort aan Chronisch Geluk schreef de pers:

De Telegraaf: 'Een voorstelling zo briljant, dat je na afloop naar adem én naar meer snakt. In alles, zowel tekst als muziek, arrangementen en samenspel, raakt Maarten van Roozendaal de essentie.'

En over bassist Egon Kracht schrijft de Trouw: 'Wat die allemaal uit zijn contrabas tovert. Hij plukt, hij strijkt, hij tokkelt, hij slaat; hij laat hem zingen en zeuren, piepen en fluisteren. Zo wordt die bas een meer dan volwaardige partner bij het pianospel van Van Roozendaal.'