Recensies

De pers over NachtSpiele:
de Volkskrant: ‘Allemachtig, wat een entertainer is Sven Ratzke. Aan de vleugel zit de virtuoze pianist Charly Zastrau. Om en op die vleugel danst en huppelt Ratzke het hele podium over, dolt hij uitvoerig met de eerste rij en laat hij zijn vileine en brutale humor de vrije loop…volstrekt onnavolgbaar en onweerstaanbaar geestig.’
De Telegraaf: ‘Dat hij talent heeft, staat buiten kijf.’
Cultuurpodium.nl: ‘Zijn nieuwste theatershow Nachtspiele is een plus, plus liedjesprogramma. Met plus, plus bedoel ik eigenlijk dat de liedjes zijn leidraad vormen maar zijn spel, koketterieën, praatjes en ge-entertain is van een onbeschrijfelijk hoog en bijzonder niveau en vormt het raamwerk waarbinnen het allemaal gebeuren gaat. Zastrau is een begeleider pur sang. Continue volgt hij, schijnbaar nonchalant, Ratzke en weet op geweldig knappe wijze Ratzke’s escapades te ondersteunen. Dit duo is zo knap op elkaar ingespeeld dat het een genot is Nachtspiele te gaan zien.’

Over dEBUT schreef de pers:
de Volkskrant: ‘In dEBUT windt de excentrieke Sven Ratzke (1977) zijn toehoorders met het grootste gemak om zijn vingers. Ratzke brengt eigenzinnige bewerkingen met een voorliefde voor de jaren twintig, voor Duitse diva’s en hedendaagse popklassiekers. ’
Deadline: 'Hij is een talenwonder, een entertainer, een drama queen, een zanger en een performer tegelijk. Kijken naar Sven betekent je adem inhouden en je verbazen over de tomeloze energie die hij heeft. En na afloop de longen uit je lijf schreeuwen van enthousiasme. Fabelhaft, geil und toll!'

Over zijn rol als de excentrieke Master of Ceremonies in de beroemde nachtclub Kit Kat Club in Berlijn, in de jaren '30 - in de musical Cabaret, schreef de pers het volgende: 
de Volkskrant: '...de verrassing van de avond is Sven Ratzke, de Duits-Nederlandse entertainer die met zijn ervaring in de cabarets van Berlijn een gedroomde MC is. Hij paart vakmanschap aan eigenzinnigheid en is op de juiste manier ongrijpbaar.'
Het Eindhovens Dagblad: '...het is vooral Sven Ratzke als ceremoniemeester die erin slaagt de dramatiek van Cabaret vlees en bloed te geven. Hij zorgt uiteindelijk voor de stompen in je maag.'
Metro: 'Ratzke...wat een fenomeen. Elke vezel in zijn excentrieke lichaam 'speelt'...ga voor die Ratzke.'
De Telegraaf: [over Sven] 'Met een krachtige stem en een sterke podiumpresence weet hij het publiek op geheel eigen wijze te verleiden.'
Musical site.be: 'Sven Ratzke is onthutsend als de Emcee, de cynische en sinistere commentator in het stuk. De Nederlands-Duitse Ratzke debuteert als musicalacteur en brengt als soloartiest doorgaans een mix van chanson en cabaret. De rol moest hem dus wel liggen, maar de verwachtingen worden nog overtroffen. Hij is giftig als een adder, maar ook gevaarlijk innemend, zonder dat hij ‘over the top’ gaat. Hij is erg aanwezig, maar dan meer als een subtiele dreiging. Zijn casting was met andere woorden een meesterzet. '
ZE.nl: '...het is nieuwkomer Sven Ratke die de show steelt. Dit mag dan wel zijn eerste musicalrol ooit zijn, maar met zijn eigen shows is hij - met name in Duitsland - ontzettend populair. En na het zien van Cabaret is dat niet meer dan begrijpelijk. Hij heeft een prachtige stem, acteert over the top en speelt de rol van de gladde, excentrieke M.C. fantastisch. Alleen al vanwege deze man - die overigens naar mijn mening ook nog zeer sexy is - is de musical meer dan de moeite waard!' 



De pers over Gigolos & Germans:
Het Parool: "Sven Ratzke is een entertainer...Hij regeert op het podium...een steengoeie pianist Uwe Matschke..."


De pers over Sven Ratzke:
"Sven Ratzke is een artistiek fenomeen dat zijn publiek steeds weer weet te verrassen."
De Gelderlander, 19. 7. 2006

"Sven Ratzke is de prins van het Duitse chanson!"
Der Tagesspiegel, 12. 9. 2004

"Freak Boy is een prachtig wonderbaarlijk stuk, dat verborgen werelden onder het stof van de showbusiness vandaan haalt."
Zitty Berlin, september 2004

"Een optreden van Sven Ratzke...dat is alsof men de vinger ongeduldig op de tuner van de radio houdt. Niet omdat men over het muziekaanbod ontevreden is, maar omdat men alles tegelijkertijd wil horen!"
Der Standard, Wien, 17. 6. 2004

"Dit is een sensatie voor Berlijn, geen chansonavond, maar een performance. Hij stoft de traditie af en toont de kracht van het lied."
De Volkskrant, 6.11.2003

"Sven Ratzke is een meester in het scala der gevoelens. Hij speelt koket met bekende clichés, breekt op een ironische manier met ze en geeft zijn songs daardoor een onmiskenbare touch uit de goot. Dit is de beste show in de stad."
Berliner Morgenpost, 17. 10. 2003

"Dit is het postmoderne Vaudeville Cabaret."
Berliner Zeitung, 16. 10. 2003

"Ratzke heeft een prachtige stem. Hij vermengt poëzie en gruwelijkheden op intrigerende wijze."
Süddeutsche Zeitung, 18.10. 2002

"Ratzke is sterk en bovendien in zijn genre heel erg goed. Hij is een geboren entertainer, een enorme lieverd en bovendien een slim ventje... Hij heeft een geweldig gevoel voor de dubbele bodem van vileine humor en milde parodieën."
Nieuwsblad van het Noorden, 21.8.2001

"Ratzke is een intrigerende artiest en zijn pianist tovert een compleet orkest uit de toetsen."
NRC Handelsblad,13.4.2001

"Deze 'homme fatale' met sensuele stem is met zijn eigenzinnige shows vol melancholie en Sehnsucht snel doorgebroken. Hij mag gerust de enige mannelijke Diva genoemd worden."
De Gelderlander, 16.4.2001

"Een nieuwe ster is geboren; met een enorm stemvolume - tussen teer en fluisterend, rauw en breekbaar - en grote variëteit. Zo heeft Ratzke vanaf het eerste moment zijn publiek in zijn ban."
Westdeutsche Zeitung, 16.9.2001

"Lijden en verleiden daar draait het om in Ratzkes shows. Hij zelf is een wonderlijke kruising tussen Marlene Dietrich en Ramses Shaffy."
HP/De Tijd, 4.5.2000

Sven Ratzke, exportschlager in Nederland en Duitsland, wil het over een andere boeg gooien. Gesprek in Berlijn, waar de 28-jarige chansonnier vertelt over zijn fascinatie voor freaks en er toch afscheid van neemt.

Door Loes Kraaijo

De gemoedsrust om tevreden terug te kijken op zijn succesvolle theatertoer Freak boy het afgelopen seizoen, ontbreekt. Het is januari - de maand waarin bij Sven Ratzke gewoontegetrouw de melancholie toeslaat. En de twijfel. De maand van de beslissingen.

Who the hell is Sven Ratzke? Een shockerende chansonnier of een persverse prins van de goot? Een gelikte glam-animal of een heuse homme fatale? De recensies liegen er niet om. I shot the DJ, zijn vorige voorstelling werd de Berlijnse hemel in geprezen als de beste Late Show van het seizoen. De Nederlandse Duitser of Duitse Nederlander - dat hangt van het land af - heeft niet eens z'n toneelschool afgemaakt, maar wordt algemeen gezien als een enorm talent. Zij het met zijn eigen chansons over Bridget the Midget, koningin van de dwergenporno - She did blow jobs all the time, of met een buitengewoon fascinerende vertolking van Michael Jackon's Billy Jean in een jazzy Take five-ritme, met heel pervers, een kinderkoortje op de achtergrond.

Tijdens een van de eerste voorstellingen van Freak Boy liep het prachtige Jugendstiltheater Bar Jeder vernunft grotendeels leeg. "Het seizoen begon rampzalig. In de theaters heerste een supermarktsfeer, drie kaarten voor de prijs van één. Bovendien waren we geprogrammeerd als tweede show die avond", draait Ratzke er eerst omheen. Hoewel Berlijn als liberaal eiland geldt in het conservatieve Duitsland, rijst de vraag of de oosterburen al die vunzigheid wel trekken. "Schweinerei", roept een vrouw en loopt weg als Ratzke zingt van het meisje met de varkenskop, verwekt door een boer die niet van zijn big Brunhilde af kon blijven. Dan: "Duitsers begrijpen het niet. Ik polariseer, de helft vindt het helemaal fantastisch. En de rest walgelijk of vreselijk. In Nederland heb ik het zo extreem nog niet meegemaakt."

Ratzke woont in Berlijn, de stad waar ook zijn grootouders bij het variététheater zaten. Hij houdt van de stad, van de "cafés waar de hele dag mensen zitten die af en toe één woord opschrijven." Zijn ouders gingen uit elkaar toen hij zes was, vanaf die tijd groeide de in Duitsland geboren Ratzke op in Nederland. Over zijn vader, met wie hij geen contact meer heeft, wil hij niet veel meer kwijt dan dat hij oldtimers repareerde. En dat hij op de achterbank van een witte sportwagen geboren is: "Nou ja, bijna, ik kwam er wel heel snel aan". Het verklaart wellicht zijn hang naar glamour. Op het podium, in zijn rol als schmierende entertainer, of in de uitzending van RAM waarin hij in een witte limo door nachtelijk Berlijn wordt gereden. Passend, vindt hij dat. "Berlijn is heel glamourrijk, maar niet op de manier van Londen, of Parijs. Eerder op de manier van Rainer Werner Fassbinder, verlept en vergaan."

Opgegroeid in een Nijmeegse hippiecommune, was de jonge Sven het enige kind temidden van vele volwassenen. Misschien komt hij daarom ouder over dan hij is. Eigenlijk is de 28-jarige Ratzke nog fris en onbedorven. Welke diva vertroetelt er nou met lekkere Milchkaffees en een schaaltje koekjes? Vanwaar dan toch die fascinatie met freaks: de hoeren, mismaakten en strippers, die zijn shows bevolken? "Het is bizar vermaak. Freaks veroorzaken bij mensen een soort geilheid. Iedereen wil ze zien, maar ook weer niet. Het is een emotie tussen wrangheid en vermaak. De vloedgolf in Azië vindt iedereen vreselijk, maar mensen zitten er wel de hele dag gefascineerd naar te kijken, te wachten op een nog weerzinwekkender tv-beeld." Freaks zijn van alle tijden, vindt Ratzke. "Vroeger kon je naar de vrouw met de baard gaan kijken, nu is er Big Brother." Is het dan een soort medelijden met de verworpenen der aarde? "Nee. Het is gewoon entertainment. Freaks zijn helemaal niet zielig. Kijk naar gehandicapten, die maken vaak de grofste grappen over zichzelf. Medeleven is niets anders dan het sussen van je geweten."

Misschien komt zijn ding met freaks wel voort uit zijn eigen gevoel als Duitse Nederlander ook nooit ergens bij te horen. "Terwijl ik tot mijn twintigste nauwelijks Duits sprak, werd ik op school toch uitgescholden voor mof. In de loop van de tijd ben ik een soort ambassadeur geworden. In Nederland vertel ik dat Duitsers best meevallen en aan Duisters dat Nederlanders niet de hele dag hasj lopen te roken." Van beide kanten, er is altijd wel kritiek. Hij haat hokjes en verzet zich steevast tegen elk etiket dat op hem wordt geplakt.

De bel gaat. Ratzke verdwijnt, komt weer terug. "De lesbische postbode. Als altijd doodchagrijnig, maar als ik haar 'Einen wunderschönen Tag' wens, smelt ze." Door de originele, betegelde kachel, typisch voor oude Berlijnse huizen, waait een onheilspellende wind. Associaties met Ratzkes laatste show doemen op. Met een David Lynch-achtige sfeer vraagt een vervormde telefoonstem herhaaldelijk Somebody got my legs? "Als je mijn programma's analyseert, kom je zo vijf, zes films tegen", zegt Ratzke, filmfreak op het idiote af. "Mijn opleiding was het filmhuis, waar ik de allerjongste medewerker was. Ik heb alle retrospectieven gezien van Michelangelo, Antonioni en natuurlijk Fassbinder."

Zanginspiratie haalt Ratzke uit 'mensen die ontroeren met hun stem'. "Björk bijvoorbeeld, op haar laatste plaat komt haar stem echt ergens heel diep van binnen - kippenvel. Of Marianne Faithful, Françoise Hardy. Echtheid. Klassiek geschoolde zangers hebben vaak een fantastische stem, maar het komt er niet altijd uit. Iemand als Ute Lemper laat mij koud. Er zit zo'n perfectie in die stem. Maar het is te geënsceneerd, te gepolijst. Net alsof je een mooie auto in de garage hebt staan waar je alleen op zondag mee rijdt. Dan heb ik liever een oude Mercedes en raas er de hele wereld mee rond."

In zijn Oost-Berlijnse woning is een kamer met een zwarte vleugel ingericht als studio. Aan de muren Isabella Rossellini in Blue Velvet en Amanda Lear, ooit muze van Salvador Dali. Een enorme spiegel siert de muur. Je ziet hem daar met pianist Uwe Matschke oefenen, op Let's Dance, dat hij ook in zijn laatste show Freakboy gebruikt en daarin naadloos overgaat in een wervelende cha cha cha. Hij lijkt op Bowie, vinden sommigen, zegt hij, niet zonder trots.

Goed, de maand van de beslissingen dus. "Ja. Welke kant moet ik op?! Wat ga ik doen? Waar ga ik spelen?? Dat soort dingen." Na de klassiekers van Hildegard Knef en Kurt Weill's Dreigroschenoper uit zijn beginperiode, keert Ratzke via de omweg van freaks, weer terug naar zang. Dit keer zonder zijn beproefde shockeer-recept. "Zonder danseressen, apen, enorme piemels, varkenshoofden, strippers of go-go. Alleen maar muziek." Kleine Ratzkes worden groot, er komt een tijd dat ze zich niet meer hoeven te verschuilen achter freaks. Maar dat is doodeng. "Ik heb niet heel veel met mijn stem", zegt de man die in I shot the DJ, acht verschillende stijlen zingt (waaronder chanson, operette, dance en blues).

Berlijn als inspiratiebron moet je trouwens niet overdrijven, vindt Ratzke nuchter. "In Nederland denkt iedereen dat er in elk vervallen bakstenen gebouw een hippe galerie zit. Kijk dan eens in wijken als Marzahn, of Spandau, een soort Bijlmers, daar zit het volk. De harde realiteit achter de hippe shit. Maar daar kom je niet. Alexanderplatz is al heel exotisch. Dat het hier 'gebeurt' is een verkeerde opvatting. Ik moet de kostuums voor mijn show nog uit Amsterdam halen. Als mijn vriendin hier op hoge hakken loopt, kijkt iedereen haar aan of ze gek is".

Berlijn op een winterdag, het heeft iets mistroostigs. "De jaargetijden zijn hier veel sterker", zegt Ratzke, rokend voor het raam. Melancholie, bij Ratzke niet synoniem voor depressie of sipheid. Het is een emotie die hij definieert als tussentoestand. Een grensgevoel tussen droef en blij, waar hij af en toe naar hunkert. En een tussenreflectie van wat is en komen gaat.