Recensies

De pers over In andere handen:
NRC Handelsblad ****: ‘...een muzikaal mozaïek op de vierkante millimeter met intrigerende geluidseffecten en nummers in zijn eigen unieke en grillige stijl (...) Het vloeit allemaal wondermooi samen in een voorstelling die een navrant soort weemoed ademt.’
Het Parool *****: Loeispannend...Nijland schiet voortdurend heen en weer tussen gevoel en bijtende satire... In andere handen biedt meer moois dan je na één keer kijken kunt bevatten.
Trouw: ‘Een bijna niet te overtreffen fenomeen...De taal is weer schitterend, de muziek weer wonderschoon.’
GPD: ‘Een beeldschoon kleinood...een virtuoos staaltje theatervakmanschap... Een boze droom, door Nijland wondermooi verteld.’

Over Mijn leven als Theo Nijland schreef:
Trouw: ‘..als u Mijn leven als Theo Nijland ziet, weet u meteen met wie u te maken heeft. In een notendop: een begenadigd zanger, liedjesschrijver en componist. Het zit slim in elkaar, vol grappen en prachtige liedjes.’ 
GPD: ‘Hij presenteert zich wederom als een gedroomd vertolker van zijn eigen teksten en muziek. Zijn teksten zijn subliem, prikkelend en poëtisch. Daarbij vormen al die teksten een voorbeeldige eenheid met de muziek.’
NRC (over de Paradeversie): ‘Mijn leven als Theo Nijland is een parodie op het musicalgenre en op de persoonlijkheidscultus rond bekende artiesten, en het knappe is dat Nijland in die parodie echt mooie liedjes, en een wel degelijk interessant levensverhaal verweeft.’
de Volkskrant (over de Paradeversie): ‘De kleine , springerige, donkere Mers tegenover de boomlange, stijve blanke Nijland: de tegenstelling had niet groter kunnen zijn. In deze dwarse liedjesvoorstelling buit Nijland de verschillen uit en speelt hij met stereotypen. Waar Mers tekent voor alle bijrollen, is Nijland zichzelf. Hij spot prettig met musicalwetten.’


Over Masterclass schreef: 
De Volkskrant: 'Zijn eigen nummers zijn poëtisch en komisch dankzij hun tegendraadsheid. Nijland heeft een prachtstem. Of hij nu zingt of spreekt: deze man moet worden gehoord.' 

De Telegraaf: 'Zijn ballades op de piano zijn virtuoos en tekstueel is Nijland sterk. Liedjes die voor kippenvel zorgen.' 

Noordhollands Dagblad: 'Nijland is meesterlijk als schrijver, zanger én cabaretier.' 

Spits: 'Vanaf het eerste moment is Nijland indrukwekkend. Zijn lengte, zijn stem, zijn houding, alles draagt daaraan bij.' 

Het Parool: 'Van Theo Nijland is er in Nederland maar één…muzikaal, poëtisch en een groot verteller.'

Over de Finalisten schreef:
NRC: sympathieke kleine voorstelling...

de Volkskrant: "Nijland zorgt met zijn teksten, gedichten en composities voor het ritme en de sfeer. De melodieën zijn melancholiek en de teksten soms onnavolgbaar poëtisch - ze vormen het perfecte decor voor de mooie beelden die choreograaf Norton dansend schetst. De Finalisten is een smeltkroes van theatervormen, maar drijft vooral op wat Nijland en Norton goed kunnen: ontroeren, laten lachen en mooie, mysterieuze melodieën en beelden creëren."

Naar aanleiding van De Kus schreef Rinske Wels in de Trouw:
"aangenaam steekspel...de dame en heer zijn verbaal erg aan elkaar gewaagd, zoveel wordt meteen duidelijk...alle lof voor het experiment en de openhartigheid, en, mijn hemel, wat zijn en blijven de liedjes van Nijland toch ongelooflijk mooi."

Over Jij ook altijd schreef de pers: 
Haarlems Dagblad: "Een groot musicus en performer, die een publiek van fijnproevers heeft verzameld...Zijn manier van zingen is krachtig, waarbij elk woord een bepaalde intonatie meekrijgt. Zeer uitgekiend. Een lied start meestal met enkele eenvoudige aanslagen op de toetsen, maar dan volgen onherroepelijk de vele kleuren van Nijlands muzikale palet. En dat betekent genieten."

Utrechts Nieuwsblad: "...adembenemend mooie nummers, prachtig weemoedig, soms geestig en venijnig, altijd spannend en scherp."

De Telegraaf: "IJzersterke melodieën?interessant om naar te kijken en te luisteren."

Dagblad van het Noorden: "prachtige, taalkundig sterke, gevarieerde teksten...verrassend van inhoud, van visie en beeldende kracht...perfecte twee-eenheid met zijn vleugel...een entertainer van internationale allure."

De Gelderlander: "Ontspannen avond topamusement. Het gaat bij Theo Nijland om het kleine en verfijnde. En dat brengt hij groots."

Leeuwarder Courant: "Nu wordt het zo langzamerhand tijd dat Nederland wakker wordt en deze man eert zoals het hoort...hij is niet alleen Neerlands Randy Newman, hij is absoluut de tekstschrijver van Nederland die weet hoe je het onzegbare moet voelen zoals het gevoeld moet worden."

De prachtige cd JIJ van Theo Nijland is te koop in de platenzaken!

Hoe het is om als liedjesvertolker veel meer intellectuele en muzikale bagage mee te torsen dan Marco Borsato, en nog niet half zo populair te zijn, heeft Theo Nijland al eens treffend beschreven. Afgaande op zijn wat pedante en excentrieke stijl leek het eerder een kwelling dan een zegen. Op deze nieuwe plaat van het voormalige Shooting Party-lid is nu de glorieuze zijde van onbegrepen talent te horen. Gebleven is de sfeer van een zwaarmoedig en eigenzinnig artiest, maar op Jij is dat geen reden geweest voor een dito vertolking. Zijn verstandelijke vermogens vormen in deze geen cocon, waar het in eerdere werken maar moeilijk uitbreken leek. Nijlands gedachten hebben zich ontpopt en fladderen uit de luidsprekers in heldere bewoordingen, dartel als een vlindervlucht en ook zo weerloos. Neem het nummer In de Natuur, een poëtisch verslag van een tochtje op de hei met een geliefde, waarin hij ten prooi valt aan een zenuwinzinking bij de gedachte aan de onzichtbare en gewetenloze handelingen van het dierenrijk:

Het is moeilijk voor te stellen om met dergelijke bijgedachten door de natuur te sjokken, maar wat maakt Nijland het invoelbaar. Dankzij een verbluffend mooie compositie draagt hij zijn eigen koude kippenvel over op de huid van de luisteraar. Nijland heeft zich op deze CD laten begeleiden door onder anderen gitarist Paul Pleijsier en het Gustav Klimt-(strijk)kwartet. Dankzij producent Jakob Klaasse worden de arrangementen van een weldadige en aangenaam afwisselende inhoud voorzien. Het heeft een hoeveelheid prachtige liederen opgeleverd, die zijn zwartgallige, eenzelvige karakter volledig in tact laten, maar evengoed zo toegankelijk klinken, dat zij Marco Borsato rood van jaloezie moeten doen aanlopen.

OOR - 3 november 2001

Uit: Nieuw Nederlands Peil (6 nieuwe Nederlandse albums waaronder Amazing Stroopwafels en Marcel de Groot)

(...)terwijl Theo Nijland in zijn eentje tekent voor De Liefde en Ik Ben je Kwijt. Dat laatste nummer komen we ook tegen op diens eigen plaat Jij (Basta). Hier niet louter ondersteund door blazers, maar in een tegen nachtclubjazz aanschurkende vertolking. De voormalige frontman van The Shooting Party levert een uitgelezen verzameling subtiel gearrangeerde miniatuurtjes af, ingekleurd door een keur van begeleiders onder wie een hele zwik blazers en strijkers. Een uitermate geschikt decor voor intrigerende, poëtische teksten die zelfs in een woordenbombardement als het humoristische Gnoe geen moment gekunsteld overkomen.

NRC Handelsblad - 10 november 2001

"Ze zeggen dat er liefde is die onvoorwaardelijk onbaatzuchtig is en voor het leven is, al denk ik dat dit wel wat overdreven is," zingt Theo Nijland, en de melodie meandert net zo breeduit voort als de woorden - alsof de zanger alleen maar hardop wat zit na te denken en niet gehinderd wil worden door de vormvoorschriften van het reguliere luisterlied. Als hij bij een redenering nog wat langer wil blijven hangen, trekt hij de melodielijn langer door dan in een regulier deuntje zou passen. En als de melodie niet verder gaat, terwijl hij méér te zeggen heeft, praat hij nog wat door. Theo Nijland was de liedjesmaker van The Shooting Party, schrijft scenario's, componeert filmmuziek en zingt in zijn theatersolo grillige liedjes, waarbij hij zichzelf aan de piano begeleidt. Op de cd Jij krijgt hij gezelschap van diverse musici, onder wie producer Jakob Klaasse die ieder nummer een aparte klankkleur heeft gegeven. Soms speelt ook het Gustac Klimtkwartet mee, met omfloerste strijkers die de bitterzoete sfeer extra accentueren. Met zij wendbare zangstem, die hij mooi kan mengen met de arrangementen, laat Nijland horen dat romantiek en ironie heel goed samen kunnen gaan. Hij beschrijft zichzelf en anderen met enige distantie, en kan zelfs in een liefdesliedje enige zelfspot niet achterwege laten als er zojuist iets teders is gezegd: ",,,en dat zing nota bene ik zonder ironie." En hij weet een zin ook onverwacht af te breken als de woorden tekort schieten: "Ik hoor nergens bij sinds jij niet meer met mij." Hij rijmt wel, maar vaak niet op de momenten waar een ander het rijmwoord zou plaatsen. Dat tekent hem; hij is de zanger van de onverwachte wendingen.

Dagblad Tubantia - 18 november 2001

Theo Nijland (1954) is misschien wel een van de beste songschrijvers die ons land heeft. Hij won ooit de Annie M.G. Schmidt prijs. Hij was de belangrijkste schakel van de Shooting Party. Schreef voor Mathilde Santing en Brigitte Kaandorp. Na de sobere doch schitterende CD Verstand van Weemoed heeft hij nu een CD gemaakt waar niet gekeken is op een muzikant meer of minder. De arrangementen zijn echter zodanig dat Nijland's schitterende liedjes rechtovereind blijven. Zowel wat productie betreft, qua liedjes, arrangementen en zang is Jij een plaat om "U" tegen te zeggen.

Volkskrant - 6 december 2001: Pedofilie langs het tuinpad

Theo Nijland: Jij. Basta.

Het begint eindelijk tot muziekland door te dringen: er is waarschijnlijk geen betere singer-songwriter in Nederland te vinden dan Theo Nijland. Te lang zijn de talenten van deze spil van de inmiddels verdwenen groep The Shooting Party verborgen gebleven als gevolg van een foute vorm van bescheidenheid en misplaatste angst om commercieel te worden gevonden. Maar er wordt nu van zoveel kanten aan hem getrokken dat hij zich wel tonen moet. Het zou ook belachelijk zijn om de cd Jij te verbergen. De elf verhalende liedjes zijn stuk voor stuk topnummers, waaronder Er in, dat gezongen wordt in een Paolo Conte-ritme. In dat lied plaatst Nijland seksuele driften tegenover de onbedwingbare lust om liedjes te schrijven. Gevoeliger dan Langs het Tuinpad is bijna niet mogelijk. Heel slim worden flarden van Het Dorp van Sonneveld in een tekst over vermeende pedofilie geschoven. Op de cd Jij wordt Nijland begeleid door het Gustav Klimt-kwartet, plus nog negen blazers en snaarinstrumentalisten. Jakob Klaasse, die het album zorgvuldig heeft geproduceerd, heeft een aantal puike arrangementen geschreven. De snijdende zelfspot en de loepzuivere ironie zaten ook in zijn oude werk voor de Shooting Party. Hij heeft die stijlmiddelen na lang schaven geperfectioneerd.

Direct daaronder staat de recensie voor het nieuwe album van Marcel de Groot, hieruit: "(...)Marcel de Groot is een echte Nijland-fan. Op zijn derde album heeft hij twee nummers van zijn held opgenomen: De Liefde, het eerste Nederlandstalige nummer van de Shooting Party en Ik Ben je Kwijt, dat ook op het nieuwe album van Nijland staat. De Groot kan goed overweg met bitterzoete poëzie en de weerbarstige melodieën en voegt daar zijn eigen passie aan toe(...)"

Muziek & Beeld - 1 oktober 2001: Theo Nijland - Jij

De mensen die Theo Nijland kennen waarderen zijn muziek en persoonlijkheid. Critici noemen hem de enige chansonnier die Nederland rijk is. In die hoedanigheid wordt hij vaak vergeleken met Randy Newman en Jacques Brel. Feit is dat Nijland een voor Nederlandse begrippen vrij unieke singer/songwriter is. Zo componeerde hij de filmmuziek voor Frans Weisz' veelgeprezen serie Bij Nader Inzien en Op Afbetaling. Verder was hij jarenlang de grote animator van het cabareteske popgezelschap The Shooting Party, waarvan ook Han Oldigs en wijlen Coen van Vrijberghe de Coningh lid waren. Boudewijn de Groot noemt hem 'de meest interessante liedjesschrijver van Nederland'; diens zoon Marcel heeft twee van Nijlands liedjes opgenomen voor zijn nieuwe album De Liefde, De Wals En De Kater . Het origineel van één van die liedjes, Ik Ben Je Kwijt, staat ook op Nijlands nieuwe soloalbum Jij.

Over dit album zegt Nijland zelf: "Ik wilde een cd maken waaraan je kon horen dat ik een kind ben uit de jaren zestig en zeventig. Ik ben nu eenmaal opgegroeid met The Supremes, Beach Boys en Joni Mitchell. Tijdens de opnamen keken we elkaar nogal eens aan als er twee maten Michelle van The Beatles langs kwamen of één seconde Crosby, Stills Nash & Young. Kon dat wel? Ja natuurlijk. Lekker zelfs. Mijn werk is persoonlijk genoeg. Het verschil tussen deze en eerdere cd's is dat mijn muziek nu ook eens lekker vanuit een open autoraam langs mag komen."

Op het door Jakob Klaasse (Frédérique Spigt, Boudewijn de Groot) geproduceerde Jij schittert Nijland in liedjes als Wassenaar en eerste single De Pijn Is Weg. In november start een theatertour. Regisseur Marcel de Vré is bezig met een tv-special die later dit jaar wordt uitgezonden.

Genre: Nederlandstalige chansons | Producer: Jakob Klaasse | Maatschappij: Basta Audio/Visuals | Catalogusnummer: 3091162 | Release: | Single: De Pijn Is Weg | Campagne: free publicity/print/tv-special/tour

Heaven - januari, februari 2002: JIJ ***1/2

De poëzie heeft ons verlaten/De woorden zijn er wel/maar bekken doen ze niet. (span class="italic">Kaal - Theo Nijland)

Wie wel eens luistert naar de rijmelarijen van bands als Bløf en Volumia! weet waar Theo Nijland het over heeft. Op zijn prachtige plaat Jij laat de voormalige zanger van The Shooting Party horen hoe het ook kan. Messcherpe observaties die doen denken aan wijlen Annie M.G. Schmidt worden prachtig gezongen op de melancholieke, maar ook jazzy liedjes die Jij sieren. Elf juweeltjes met verwijzingen naar Wassenaar en het tuinpad van Wim Sonnevelds vader. Hollandser kon het niet.

(...)later een recensie van Marcel de Groot's nieuwe cd De Liefde, De Wals en De Kater. ...Ik Ben Je Kwijt, een van de hoogtepunten van het album van Theo Nijland krijgt een verrassende jazzbehandeling van de Groot, maar heeft niet half de impact van het origineel.

Nieuwsblad van het Noorden - 5 december 2001

Theo en Nijland zijn perfecte twee-eenheid

Het Kruithuis is de geschikte locatie en Theo treft het helemaal dat Jolande Andriessen, een van de caissières, een oprechte fan is met e-mailfingers en een nadrukkelijke aanbeveling. Zodoende brengt ze een mens of vijftig bij elkaar. Buitengewoon weinig voor een waardevolle singer-songwriter, die zijn kokende bezieling onder controle houdt in een vloeiende afwisseling van klein en groot liedjesrepertoire.

Wat is er met de chansonnier Nijland aan de hand? Gaan zijn veelzijdigheid en drukke bezigheden als performer, scenarioschrijver, filmcomponist en auteur op in wolkenflarden? Weet het publiek hem niet te plaatsen, deugen marketing en promotie niet? Zul je je afvragen wat kan het me schelen. Nou het blijft bijzonder dat het Kruithuisje vaak stampvol loopt voor programma's die nauwelijks iets betekenen. Enfin, Theo Nijland dus. Wie verzonnen heeft dat hij arrogant en afstandelijk overkomt, heeft een andere voorstelling gezien van de man die deel uitmaakte van The Shooting Party en in 1995 met Kaal het Annie M.G. Schmidt-theaterlied van het jaar schreef.

Theo en Nijland vormen een perfecte twee-eenheid in een pianoconcert met gezongen teksten. Liefde en de onpraktische kanten van het fenomeen bloeien op in zijn liedjes die muzikaal, maar ook in rijm en ritme all kanten opvliegen. Veelvuldig gemengd met ironie of in combinatie met een strijkbout, stapels geurend wasgoed, fietstassen, Marco Borsato en andere uitermate huishoudelijke zaken. Hij treedt graag buiten zijn oevers, dat wel. Ook wil hij even laten weten dat Live a Cabaret is, in de veronderstelling dat we vergeten zijn dat hij ooit de hoofdrol speelde in de musical CABARET waar hij niet echt op zijn plaats was. Een nummer als De Pijn Is Weg markeert een ervaring waarin hij ranzig sentiment uitsluit. Bovendien, als hij uitroept dat hij een eiland in de mist is, bezorgt hij je niet het gevoel dat je zoiets al eens eerder hebt vernomen. En ja, ik ga plat voor de humor van een act waarin Nijland een barpianist doet die in een wezenloze conversatie geraakt met een klant. Vooral ook, omdat hij zo'n nummer laadt met diverse lagen.

Wat hij in conferences aandraagt valt te verwaarlozen en het verkooppraatje op het verkeerde moment mag eveneens weg. Voor de rest is Theo Nijland zéér in orde.