Het buigen (reprise)

Hans Dorrestijn
Het buigen
cabaret

september 2011 tot en met februari 2012 in diverse theaters in Nederland

Onlangs zat ik in een televisieprogramma en zong een lied dat ik een half mensenleven geleden geschreven had. Het heet de Kerkhofganger, waarin het onderwerp necrofilie wordt behandeld. Ik verwachtte weinig respons op het nummer vanwege de hoge leeftijd, maar ik kreeg er meer reacties op dan ik ooit voor een televisieoptreden had gehad. Men bedenke dat een mens op zeven netten tegelijk kan zijn, zonder dat er iemand ooit iets over zegt. De meningen van de kijkers liepen overigens nogal uiteen. Sommigen vonden het veel te grof, anderen vonden het niet ver genoeg gaan, maar de meesten hadden zich kapot gelachen. En dat is mijn streven, dat ze zich kapot lachen.

Ik kwam tot de geriefelijke conclusie dat mijn werk nog niet verouderd is. En ik ben inmiddels ook heel blij dat ik nooit een hit heb gehad. Want een hit uit 1975 is anno 2011 niet nieuw, maar een onbekend lied, wel. Aldus kwam ik tot het besluit om mijn vroegere werk weer ten gehore te brengen, aangevuld met gloednieuwe liedjes. Liefst in kleine zaaltjes zodat er geen druk op staat. The Best of Dorrestijn. Het klinkt ongeloofwaardig: The Best of Dorrestijn, maar het is de waarheid. Het publiek wordt getrakteerd op de grappigste liedjes en de somberste conferences uit de theaterprogramma’s: Bofkont, Mooi van lelijkheid, Gesmolten ijsberen, Pretpark, Cirkels, Liederen van wanhoop en ongeloof, Het naakte bestaan en natuurlijk Na regen komt Dorrestijn.

Hans Dorrestijn 

Tekst en muziek: Hans Dorrestijn
Techniek: Dennis van Driel
Met dank aan Annemiek Simons en Daniela Titocci

Op 14 oktober 2011 ontving Hans de Koninklijke onderscheiding ‘Officier in de Orde van Oranje Nassau’ van burgemeester Van der Knaap van Ede in Theater Junushoff in Wageningen, na afloop van zijn voorstelling Het buigen.


Over Hans Dorrestijn schreef de pers eerder:
Algemeen Dagblad: ‘Als Dorrestijn, een van onze begaafdste tekstdichters en humoristen, …materiaal uit zijn schatkamer selecteert, is het genieten geblazen.’
de Volkskrant: ‘…virtuoze pareltjes…Goede liedjes kun je heel lang doorzingen.’
De Telegraaf: ‘Via de geheimzinnige werking van de wetten der weeromstuit levert zijn kluts van zwartgalligheid en somberheid een smakelijke portie humor op.’
Trouw: ‘Niks is wat het lijkt bij Dorrestijn en juist dat maakt hem onweerstaanbaar grappig. Maar Dorrestijn kan ook ontroeren. Als hij het lied zingt Ik zal mijn lot met vreugde dragen, doet hij dat zo zachtjes dat het je raakt…vol prachtige taal…En ja, hij ís iemand. Zijn zwanenzang bewijst dat eens te meer.’
Veluws Dagblad: ‘…enorme grapdichtheid.’
Spits: ‘ijzersterk…onbedaarlijk grappig.’
GPD: ‘zo knap dat de man uit Bennekom al dertig jaar zalen beroert en vrolijk laat leeglopen.’